Bivša visoka predstavnica Evropske unije za vanjske poslove Federika Mogerini nalazi se u pritvoru. Istraga protiv nje odnosi se na sumnju u prevaru povezanu s programima obuke koje EU finansira za mlade diplomate.
Inače, Federica Mogherini jedna je od najprepoznatljivijih evropskih diplomatkinja svoje generacije, žena koja je obilježila vanjsku politiku Evropske unije u periodu velikih globalnih previranja.
Rođena 16. juna 1973. u Rimu, odrastala je u okruženju intelektualaca i posvećenih evropskih idealista, što je presudno oblikovalo njen kasniji politički i diplomatski put. Diplomirala je političke nauke na Univerzitetu “La Sapienza”, a mnogo godina kasnije dobila je i počasni doktorat Univerziteta Tampere u Finskoj. Udata je i majka dvije kćerke.
Njena politička karijera počinje u italijanskom Parlamentu, gdje je prvi put izabrana 2008. godine, a zatim ponovo 2013. Kao mlada parlamentarka brzo se nametnula ozbiljnošću i sposobnošću da razumije kompleksne međunarodne procese, pa je tako postala sekretarka Odbora za odbranu te članica italijanske delegacije u Parlamentarnoj skupštini Vijeća Evrope i u Odboru za vanjske poslove.
Godine 2013. izabrana je za predsjedavajuću italijanske delegacije u Parlamentarnoj skupštini NATO-a, gdje je ujedno obavljala i dužnost potpredsjednice Političkog komiteta. U tom periodu koordinirala je i Međuparlamentarnu grupu za razvojnu saradnju, pokazujući sve veće afinitete prema globalnim pitanjima i ulozi Italije u međunarodnoj politici.
Politički uspon dobija puni zamah 2014. godine kada postaje ministrica vanjskih poslova i međunarodne saradnje Italije. Samo nekoliko mjeseci kasnije, iste godine, lideri svih 28 država članica EU imenuju je Visokom predstavnicom Evropske unije za vanjsku i sigurnosnu politiku i potpredsjednicom Evropske komisije.
Njenu nominaciju potvrdio je Evropski parlament nakon opsežnog saslušanja 6. oktobra 2014., na kojem je Mogherini iznijela viziju snažnije, usklađenije i odgovornije Evropske unije na svjetskoj sceni.
U tom govoru jasno je definisala tri temelja svoje vizije: zajedničko vlasništvo nad evropskom vanjskom politikom, rad bez podjela između evropskih institucija i punu koordinaciju svih politika koje imaju vanjski utjecaj – od energije i trgovine do migracija, klime i okoliša. Naglašavala je da se pravi rezultati mogu postići samo ako Evropa nastupa jedinstveno, bez logike “mi i oni”, već isključivo kao “mi – Evropska unija”.
Tokom svog petogodišnjeg mandata, od 2014. do 2019., postala je jedno od ključnih lica evropske diplomatije. Nakon isteka mandata u Bruxellesu, 2019. godine imenovana je za kopredsjedavajuću Visokog panela generalnog sekretara Ujedinjenih nacija o unutrašnjem raseljavanju, čime je njen međunarodni angažman dobio novu dimenziju. Sada obavlja funkciju rektorice uglednog College of Europe u Brugesu, institucije koja obrazuje buduće evropske lidere i diplomate.
