Dok se Milorad Dodik bori s američkim sankcijama, sudskim procesima i gubitkom kontrole nad političkim i finansijskim tokovima u RS, u Banjoj Luci se rađa njegov nasljednik - ali ne iz SNSD-a, nego iz opozicije. Draško Stanivuković, mladi gradonačelnik i privremeni lider PDP-a, ruši stranku Mladena Ivanića i pravi vlastiti feud kako bi sebe pretvorio u mesiju i lidera nove ere - Dodika s manjkom kila, ali s istom ambicijom.
Rasturanje Ivanićevog naslijeđa
Stanivuković nije preuzeo PDP da bi ojačao opoziciju - preuzeo ga je da je rasturi. Dok je Ivanić gradio imidž umjerenog akademskog patriote, a Borenović čuvao krhki balans između opozicionog idealizma i sistemske poslušnosti, Stanivuković je donio ono što se u domaćem političkom žargonu naziva - „šou program“. Njegov PDP sve više liči na personalističku mašineriju, s hijerarhijom u kojoj postoji samo jedan centar odlučivanja.
Upravo zato je osnivanje novog pokreta 19. oktobra na Palama - simboličkom epicentru Karadžićeve politike - više od puke formalnosti. To je političko krštenje novog apsolutizma. Kao što je Dodik prije dvadeset godina srušio ostatke SDS-ovog monopola, tako sada Stanivuković sahranjuje PDP Ivanića i Borenovića, da bi na njegovom pepelu izgradio vlastitu državu u državi.
Draškova šansa
Pad Dodika ne znači nužno kraj režima koji je uspostavio. To znači samo da mu se traži novi lik, mlađe lice, koje će nastaviti tradiciju centralizacije moći, klijentelizma i apsolutne političke kontrole - ali pod novim brendom.
Stanivuković taj prostor vidi kao svoju šansu. On ne želi biti opozicionar; on želi biti Dodik koji govori o promjenama. Zato insistira na „svesrpskom jedinstvu“, odbija se pridružiti opoziciji u rušenju Dodika, koketira s Beogradom i koristi svaku priliku da dokaže lojalnost Aleksandru Vučiću, svjestan da bez beogradskog blagoslova nema političkog liderstvu u RS.
PDP, jedina stranka koja je bila brana autokratiji i njegovala neke zapadne vrijednosti u RS, postaje odskočna daska ka njoj. Stanivukovićev Pokret, iako se predstavlja kao „ukrupnjavanje opozicije“, u stvarnosti je operacija potpunog preuzimanja opozicionog prostora - od Banje Luke do Trebinja.
No, da li će Stanivuković uspjeti u svoju naumu? Kapitali i PR mašinerija iza njega su ogromni, a očigledno računa i na podršku Beograda. Ipak, od opozicionara u RS poput Vukanovića, Crnatka i Trivić u startu je dobio odlučno ne, a tu je i dalje živ SNSD čiji članovi teško da će se pomiriti s tim da im Dodik umjesto Dodika bude Draško, a ne neko od njih.
Kada 2026. godine izađe na izbore za predsjednika RS, Stanivuković neće biti opozicionar - bit će sistem. On će pokušati postati ono što je Dodik bio u zlatnim godinama svoje vladavine: jedini glas, jedina vlast, jedina istina. I s te strane po demokratiju u RS i BiH opasnost od njega možda je i veća od bilo kakvog Dodikovog nasljednika unutar SNSD-a. O Željki Cvijanović možemo misliti šta hoćemo, no teško da ima takve ambicije.
Kopija umjesto promjene
U tom scenariju, Republika Srpska neće dobiti promjenu, nego kopiju – Dodika 2.0, modernizovanog, mlađeg i medijski sofisticiranijeg. A Beograd će, kao i uvijek, zadovoljno posmatrati: jer suština politike u RS nije demokratija, nego stabilan i poslušan apsolutista koji drži stvari pod kontrolom. Beograda. Stanivuković to zna. I zato danas se ne pridružuje opoziciji da ruši Dodika – on pokušava ga nasljeđuje.
