- U sklopu akcije "Trebević 3" koja je provedena na području Konjica 1994., kao jedan od najvažnijih predmeta obrađivan je slučaj Repovci - pisala je u nastavku svog senzacionalnog serijala “Slobodna Bosna” 17. oktobra 1998. godine pod naslovom: “Slučaj ‘Repovci’, ubistvo Đoze, deblokada Sarajeva” i raskrinkavajući ulogu Seada Rekića, bivšeg oficira KOS-a. 

Šest verzija

- Formirana je bila stručna ekipa od pripadnika MUP-a i ARBiH koja je dodatno obradila mjesto zločina i izvršila balistička vještačenja. S obzirom na to da je od ubistva u Repovcima dotad prošlo mnogo vremena i da je mjesto zločina na početku bilo nestručno obrađeno, nova istraga nije donijela nikakve rezultate. Kasnije je formirana stručna ekipa od pripadnika CSB-a Mostar i vojne bezbjednosti Štaba vrhovne komande i ova ekipa je ponudila šest mogućih verzija događaja.

Prva verzija, kao i u izvještaju SJB Konjic, bila je da su ubistvo počinili ostaci četničkih snaga sa područja Bradine. Očevici su bili dvojica Srba, ali je Esad Landžo, stražar u Čelebićima, priznao da su izjave od njih bile iznuđene. Takođe, oznake na kontejnerima zolja ukazuju da ih nisu mogli posjedovati Srbi, čije su najbliže linije u to vrijeme bile udaljene tridesetak kilometara od mjesta zločina.

Prema drugoj verziji, ubistvo je naručio Zejnil Delalić u dogovoru sa mještanima Repovaca, a kao motiv navedena je smjena Avdibegovića, komandanta repovačke brigade, od strane trojice privrednih, a potom ubijenih Repovčana. Istina je da je Delalić insistirao da se trojica Repovčana privedu, međutim, Zejnilov brat Šefik je takođe bio pripadnik vojne policije i sticajem okolnosti taj dan je otišao na drugi zadatak. U prvom momentu Delalić je pomislio da je među poginulima i njegov brat, tako da je to dijelom odagnalo sumnju u njega. Na sastanku u Repovcima, kada je formirana nova jedinica, ubijeni Šefik Ajanović iznio je podatke o navodnom kriminalu vodećih ljudi u opštini.

Spomenuo je pronevjere stranačkog novca iz Sarajeva, šverc humanitarne pomoći, šverc naoružanjem, otvaranje predstavništava vodećih ljudi Konjica u Splitu. Zato su, prema trećoj verziji, kao naručioci spomenuti doktor Rusmir Hadžihuseinović, predsjednik Ratnog predsjedništva Konjica, i doktor Ahmo Jusufbegović, ali se ovi navodi nisu mogli dokazati. Međutim, navedeno je da je Hadžihuseinović neposredno prije ubistva u Repovcima potpisao pristupanje općine Konjic Herceg-Bosni.

Po četvrtoj verziji, naručilac ubistva je Jasmin Guska, tadašnji načelnik policije u Konjicu. Motiv je mogao biti eventualni rivalitet između Guske i Zejnila Delalića koji je javno kritikovao rad policije. Noć prije ubistva, vojna policija je, zbog navodnog prevoženja ukradene robe, zaustavila dva vozila u kojima su se nalazili konjički policajci i načelnik Guska. Prema ovoj pretpostavci, Guska je ubistvom policajaca htio krivicu svaliti na Delalića. Kasnije je utvrđeno da je većina članova Guskine grupe taj dan bila na borbenom zadatku i ova verzija je eliminisana.

Nesreća kod Konjica

Peta verzija koju su istražitelji ponudili bila je da su izvršioci pripadnici diverzantskih jedinica "Akrepi" i "Dido", koje su se nalazile na tom području i bile relativno dobro naoružane. "Akrepima" je komandovao Mithad Pirkić Mitke i bila je u sastavu TO Konjic. Mitke je bio u dobrim odnosima sa Delalićem i zapovjednikom HVO-a Zvonkom Zovkom. Međutim, operativnim saznanjima utvrđeno je da su se "Akrepi" u vrijeme ubistva nalazili u rejonu Glavatičeva, tako da su i oni eliminisani kao eventualni izvršioci djela.

Međutim, sumnju da su u ubistvu u Repovcima učešće uzeli pripadnici Rekićeve jedinice bilo je teško odagnati. Krajem maja 1992. na ove prostore dolazi Sead Rekić, tadašnji inspektor MUP-a BiH, sa manjom grupom ljudi, pripadnicima MUP-a iz Mostara. Rekiću se u junu pridružilo još 20 boraca iz Tarčina i Pazarića i on formira diverzantski odred "Dido".

Dan prije ubistva, 11. jula, registrovan je prolazak Seada Rekića i Naila Turčinovća na punktu Vukotići (Ivan-sedlo) na putu Konjic - Pazarić. U to vrijeme dio Rekićeve grupe učestvovao je u akciji na Žunovnici kod Hadžića. Nakon akcije, 12. jula, dvojica pripadnika odreda "Dido" vraćala su se u Mostar i doživjela saobraćajnu nesreću kod Konjica. U isto vrijeme, Rekić je sa dijelovima jedinice učestvovao u drugoj akciji kod Hadžića, na Oštriku.

Ovi podaci su dobiveni od dvojice pripadnika Rekićevog odreda i nikada nisu provjereni jer članovima stručne ekipe nije bilo omogućeno da razgovaraju sa Rekićem koji se tada nalazio u Vojno-istražnom zatvoru. Prema posljednjoj verziji, ubistvo su počinili pripadnici HVO jedinice "Lešinari" koju su činili Hrvati, mještani sa područja Klise. Jedinicom je komandovao Goran Blažević Garo. Ova grupa nije učestvovala ni u jednoj borbenoj akciji protiv srpskih snaga i izjašnjavali su se kao HOS-ovci– objavila je “Slobodna Bosna” 17. oktobra 1998. godine.

Odbjegli bezbjednjak Fikreta Muslimovića 

- Nedugo nakon ubistva u Repovcima, "u obračunu" je ubijen Alija Avdibegović, komandant repovačkog odreda "Kraljuščica". Njegovi poznanici misle da se radi o osveti za repovačko ubistvo. Drugi misle da su ga ubili ljudi koji su tada bili naklonjeni Herceg-Bosni. Ovu tvrdnju objašnjavaju činjenicom da je Avdibegovićev ubica Reuf Ajanović, čiji je brat Šefik takođe ubijen u Repovcima, pobjegao Hrvatima. Indikativno je da je Emsudin Pajović, bezbjednjak koji je ispred vojne bezbjednosti radio na ovom slučaju i bio podređen Fikretu Muslimoviću, nakon svega pobjegao u Kan u Francusku.

Roditelji ubijenih u Repovcima podnijeli su privatne tužbe i početkom 1996. godine uputili pismo predsjedniku Aliji Izetbegoviću moleći ga da se slučaj „Repovci" riješi: "Sve službe koje postoje u BiH radile su na ovom slučaju, svi su mnogo obećali, a onda šutke odlazili iz Konjica... Mi samo tražimo da se o ubijenim javno priča, a ne kao do sada, samo šapatom i sa strahom". Iz Sarajeva je umjesto odgovora od porodica zatražen sabur - strpljenje. Od tada je "mnogo vode proteklo" - zaključuje SB u tekstu otprije 19 godina.

Upitna varijanta učešću “Lešinara”

- O učešću “Lešinara” u ubistvu svjedočila je djevojka iz Konjica koja se družila sa njima i pred kojom su tih dana hrvatski vojnici izjavili: “Bilo je dobro, dobro je odrađeno, svi pobijeni”. Navela je i da je jedan od pripadnika “Lešinara” Ivan Andrić tih dana ležao ranjen u konjičkoj bolnici. Navodno, njihov motiv je bio da se krivica prebaci na Delalića da bi bio uklonjen jer se protivio funkcioniranju Herceg-Bosne na ovom području. Međutim, prema današnjim tvrdnjama istražitelja, i ova varijanta je upitna, a kao najvjerovatnija ostaje ona vezana za diverzantski odred “Dido” – precizira se u tekstu SB iz oktobra 1998.

(Sutra: Fadil Đozo je tvrdio da je Rekić KOS-ovac; Šta danas o Rekiću kaže Mirsad Ćatić Čuperak)